سلام به دوستای وبلاگی عزیز من

من چند وقتی بود که داشتم به این فکر می کردم که وبلاگم رو ببندم و دیگه ننویسم. مدتی بود که احساس می کردم نمی تونم بنویسم، هر کاری می کردم به قول معروف نوشتنم نمی اومد. شاید به خاطر اینکه من معتقدم نوشتن عشق می خواد، نیرو می خواد و خیلی چیزهای دیگه که من هیچ کدوم رو ندارم. فکر کنم که دچار روزمرگی شدم.

یه روز از همون روزهایی که اصلاً حوصله نفس کشیدن هم نداشتم وبلاگم رو پاک کردم. بدون هیچ اطلاع قبلی. فرداش متوجه شدم که یکی از همین دوستای وبلاگی که خیلی هم دوست خوبی برای من که فکر کنم همتون می شناسینش به اسم سمیر، آدرس وبلاگ من رو برام نگه داشته و توی وبلاگم هم مطلبی رو نوشته بود که دیدید.

بعد از اصرارهای بسیار زیاد اون بود که من برگشتم و خواستم به عنوان اولین مطلب یه بغل پروانه از اون تشکر کنم و بگم که اگه میشه همتون براش دعا کنید تا عشقش رو اگه صلاح جفتشونه به دست بیاره.